چشم من بیا منو یاری بکن                  

 گونه هام خشکیده شد، کاری بکن

غیر گریه مگه کاری میشه کرد              

کاری از ما نمیاد، زاری بکن

هر چی دریا رو زمین داره خدا               

با تمام ابر های آسمون ها

کاشکی میداد همرو به چشم من         

 تا چشام به حال من گریه کنن

حالا باید سر رو زانوم بذارم                     

تا قیامت اشک حسرت ببارم

حالا که گریه دوای دردمه                      

چرا چشمم اشکشو کم میاره

خورشید روشن ما رو دزدیدن                 

 زیر اون ابرای سنگین کشیدن

همه جا رنگ سیاه و ماتمه                    

فرصت موندنمون خیلی کمه

سرنوشت چشماش کوره نمیبینه           

زخم خنجرش می مونه تو سینه

لب بسته، سینه ی غرق به خون             

 قصه ی موندن آدم همینه

اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد         

تا قیامت دل من گریه میخواد