سلام

میخواستم برم سر درسام اما اینقدر فکرم مغشوش بود که نتونستم بر درسم تسلطی پیدا کنم

 آخه میدونین چیه؟ وقتی به آدما وبی مهری ها و بی وفایی هاشون فکر میکنم از خودم هم بدم

 میاد آخه مگه ما چقدر عمر میکنیم که اینجوری به جون همدیگه می افتیم؟ مگه کسی زورمون

 کرده که بخندیم؟واسه چی با خنده هامون زندگی رو یه بازی می گیریم؟درسته همین خنده ها

 یعنی زندگی اما شاد بودن یه هنره .اگر هنر مندیم حق خنده داریم.اما کسی که بی هنره حقی

 نداره با خنده هاش زندگی رو به بازی بگیره!!!

ما آدما زنده ایم و زندگی میکنیم چون زندگی یه تکرار تا ابدیت و ابدیت یعنی رسیدن به کمال

 ورسیدن به کمال یعنی خدا و خدا همون معبوده و معبود مورد پرستشه و چیزی که مورد پرستشه

 عشقه و عشق همون زندگیه. پس وقتی ما آدما به خاطر ِ دلدادگی به همدیگه زنده ایم و زندگی

 میکنیم چرا این همه نسبت به همدیگه بی مهریم؟..............

زندگی درسته یه بازیه اما نباید  اونو یه بازی ساده در نظر بگیریم!!!